İKİ DİL BİR BAVUL (ON THE WAY TO SCHOOL)

     Film, ‘Horoz Kentli’ Emre öğretmenin Kürt köyünde geçirdiği bir ders yılını ve aynı coğrafyada iç içe yaşayıp farklı dilleri konuşan, tanışmamış ve tanıştırılmamışların, öğretmenine/öğrencisine yabancı olan insanların hikayesini anlatır. Mahçup bakışlı Rojdaların, Zilkiflerin  güzelliğini, saflığını "abc" yazılı yakalarıyla hem de..

     Çocuklar karşılarında öğretmen dedikleri, ne dediğini anlamadıkları ama çok saygı duydukları insana bakarlar. “Anlamıyonuz ki! Ben de sizi anlamıyorum zaten.." diyen öğretmen  çaresiz, Zilkif çaresiz.. Ana dilleri Kürtçe, Türkçe’ yi öğrenmeye çalışırlar ve öğrenmeye çalıştıkları dili bilinçli bir şekilde kullanamadan "Ne mutlu Türküm diyene" der varlıklarını Türk varlığına armağan ederler.. Tüm doğallığıyla çocuk gözünden : "Türk'üm, doğruyum, çalışkanım.."

     Öğretmen bazen ne yapacağını bilemez, öğrenciler ise konuşurken dahi çekingen.

Taşlarla örülü verimsiz topraklar,derdi tasası o günü tok ve huzurlu bitirmek olan insanlık..

Yere iki büklüm uzanmış ders çalışmaya çalışır çocuklar, Rojda ise pencereden sızan iki ışık arasında defterine yazı yazar..

     Ders yılı sona erdiğinde öğretmen memleketine gider ve çocuklar yine bildiği dilden konuşmaya devam ederler, resmi dil okulda kalır..

     Hepimizin varoluş hikayesi aynı, kimseye seçme hakkı tanınmıyor. Farklı coğrafyalarda farklı lisanların türediği aynı dünyanın aynı insanlarıyız.. Çocukluktan itibaren dilimiz aynı; derste kalemin arkasını kemirmek, sıra arkadaşıyla kalem boylarını karşılaştırmak, yakan top oynamak ve sıcak günlerde çırılçıplak, tüm zincirlerden, kimliklerden sıyrılarak dereye atlamak, hep neşe içinde kaygıdan ırak yaşamak..,.

     Öğrenci velilerinden biri çalışmak için başvurduğu işte eline doldurması için bir form tutuşturulduğunu anlatıyor:

--Kadın ana adı baba adı falan diye yazıyo bi de "Yabancı diliniz var mı? Biliyosanız kaç tane?" diyodu.. Ben dedim biliyorum 2 tane. Şaşırdı bu, “Gerçekten mi? Hangiler? Say bakıyım” dedi. Dedim bi Kürtçe biliyorum. “Onu geç o ana dilin” dedi. Bi de dedim Türkçe. Bu bi güldü. Dedim o da benim yabancı dilim, ben Türkçe’ yi 15 yıl sonra öğrenmişim bu şimdi yabancı dil değil mi?

Özgür Doğan’ın ‘Altin Portakal Ödülü’ndeki konuşmasından:

"Biz bu filmi öğretmenler ve öğrenciler için yaptık. Ana dilde eğitimin en temel insan hakkı olduğunu düşünüyoruz. Bu ödülü 14 yaşında ikinci bir dili öğrenemeden bir havan topu saldırısıyla yaşamını yitiren Ceylan Onkol' un anısına alıyoruz..."

(Filmde müzik kullanılmamasına rağmen Kültür Bakanlığı tarafından verilen en iyi film müziği ödülü ise düşündürüyor..)