Filmdeki kamera takip halinde; Red Light District'i simgeleyen kırmızı bir lamba, fonda sıvası yıpranmış bir duvar ve ampulün etrafında uçuşan sinekler..
New York’lu fotoğrafçı Zana Briski Hindistan-Kalküta'da Red Light District bölgesinde çalışan kadınların fotoğraflarını çekmek için başlar projeye, onlarla yaşadığı süreç içerisinde oradaki çocuklarla arkadaşlık kurar ve güvenlerini kazanır. Bir süre sonra bu çocuklara fotoğraf eğitimi vermeye başlar. Çocukların inanılmaz yetenekleri ile; çocuk gözünden sokak manzaraları, günlük yaşamdan enstantaneler ve kendi portreleri yaşam dolu biyografik bir belgesel olarak ortaya çıkar. Kalküta’nın genelevler mahallesinde yaşayan bu unutulmaz çocukların dünyaya yepyeni gözlerle bakmayı öğrenmelerinin çarpıcı ve duygu yüklü öyküsüdür.
Hikayenin kahramanları yaşları 10 ile 14 arasında değişen sekiz çocuk; Avijit, Gour, Kochi, Manik Puja, Shanti, Suchitra ve Tapasi..Çocukların fotoğraflar hakkındaki yorumları, ailelerine bakış açıları, hayattan beklentilerini anlatırken sarf ettiği cümlelerdeki yalınlık, samimiyet insanı şaşırtır. Her biri yaşları dolayısıyla içinde bulunmaları gereken masumiyetin çok ötesindeler. Yaşama inat, safiyane ama zengin dünyaları ile çaresizliklerini bilgece kabullenişleri insana çocuk olduklarını unuttururken sahile yaptıkları gezideki sevinçleri, denizi görünce yaşadıkları coşku ise çocuk olduklarını yeniden hatırlatır insana..
Halbuki çocuklar gelecek korkusu içindedirler, seks işçiliği anadan-kıza geçer, hiçbir okul bu mahalleden çıkan çocuklara eğitim vermez, ev temizliği gibi işlerde çalıştırılırlar. Briski, çocukları daha iyi bir geleceğe sahip olabileceklerine inandırıp okullara yazdırmaya çalışır, bizzat aileleri ikna eder, belgeler için bürokrasiye takılır ve okullara çocukları yazdırabilmek için uzun uzun dil dökmek durumunda kalır.
Avijit: "Geleceğimde umut göremiyorum"
Hayat şartlarındaki güçlüğün pek de etkilemediği neşeleri ve coşkuları Briski'nin hayatlarına girişiyle iyice artar. Akla gelebilecek en elverişsiz ortamda yetişmeleri sebebiyle kendi hayatlarına çıplak gözle bakmaktan yorulmuş çocuklara, dışarıdan bakabilecekleri bir araç verildiğinde ortaya çıkan güzelliklerle çocukların aslında neler yapabileceğini, hayal güçlerinin, yeteneklerinin ve zekalarının boyutunu anlatır.
Bir fotoğrafın bir çocuğun hayatında neler değiştirebileceği gözlemlenir. Aslında hayatı akışına bırakmamak gerektiğini, çabalamak gerektiğini gösteriyor bize, kaderleri belli olan çocuklara umut ışığı olan fotoğrafçı bir kadın, Zana Briski. Abidin Dino'nun mutluluk resmi ise tüm zorlukların içerisinde umut vericidir..
Ünlü fotoğrafçı Henri Cartier-Bresson der ki; "Saniyenin bir diliminde bir olayı ve nesneleri organize olmuş formlar halinde görmek o olaya gerçek anlamını yüklemektedir."
Ne dersiniz çocukların çektikleri fotoğraflar olaylara yeterince gerçeklik yüklemiş mi?(!)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder